Gimnazjalista w poradni psychologiczno- pedagogicznej

Czy warto, Waszym zdaniem, ucznia klasy drugiej gimnazjum kierować do poradni psychologiczno-pedagogicznej w celu zbadania u niego dysfunkcji typu - dysgrafia, dysleksja, dysortografia, itp? Czy nie uważacie, że trochę na to za późno? Jak rozmawiać z rodzicem takiego dziecka?

To bardzo poważny problem. Ideałem by było, żeby wszyscy uczniowie w wieku sześciu czy siedmiu lat byli badani przez specjalistów zajmujących sie tym problemem. W szkole podstawowej można by wtedy tworzyć zespoły wyrównujące szanse uczniów. Rzeczywiście w gimnazjum jest już trochę późno. Zwłaszcza, że przychodzący po szkole podstawowej uczniowie, u których stwierdzono dysleksję, często mają przeświadczenie, że od nich nie można wiele wymagać. A tak naprawdę, to oni powinni więcej pracować. Problem pracy z uczniem dyslektycznym jest ciągle w szkole nierozwiązany. Skończyłam kilka lat temu kilkunastogodzinne szkolenie na ten temat. W ubiegłym roku szkolnym wzięłam udział w warsztatach poświęconych tej problematyce i jestem przekonana, że tylko indywidualna praca z takim uczniem pod okiem specjalistów może przynieść efekt. Ja nie jestem takim specjalistą, mimo że próbuję dowiedzieć się jak najwięcej na ten temat.
Autor: Data: 2008-12-01 17:49:54

Nie stety sama mam takie problemy i wiem jak to jest być dyslektykiem. Moi rodzice szybko zareagowaki wieć, jeżeli nauczyciel wykrywa taki coś u dziecka ,a rodzice chcą dla niego dobrze muszą iść do poradni jak najszybciej. Najgorsze jeśli uczeń nie chce pójść do porani lub rodzie nie chcą iść z dzieckiem. Do rodziców: Proszę jeśli nauczyciel wykrywa dyslekcję czy dysortografie, nie zwlekajcie i udajcie się do poradni dla dobra dziecka.
Autor: Data: 2008-12-21 19:51:55